Renaissance als onderdeel van het humanisme

Renaissance als onderdeel van het humanisme

 

De Renaissance is een periode uit de kunstgeschiedenis die volgde op de middeleeuwen. Het was de periode nadat de Griekse- en Romeinse beschaving (de klassieke oudheid) haar stempel had gedrukt op het gebied rond de Middellandse Zee. Dit tijdperk heeft grote invloed op de wereldgeschiedenis gehad. Deze periode kenmerkte zich door een focus op de mens als individu en als uniek wezen, het humanisme. Het wereldbeeld en de wetenschap veranderden en ook de kunst en cultuur ondergingen ingrijpende veranderingen. Aansprekende humanisten uit deze periode waren Leonardo da Vinci, Nicolaus Copernicus en Michelangelo en Galileo Galileï.

 

Renaissance staat voor wedergeboorte of de nieuwe manier van denken. De culturele beweging ontstond in de veertiende eeuw in Italië en spreidde zich de eeuwen daarna uit over de rest van Europa. De kunst en architectuur uit deze tijd kenmerkt zich door symmetrie, strakke lijnen, platte vlakken en perspectief.

 

Nieuwe stijl van schilderen tijdens de Renaissance

 

De “nieuwe stijl”was met name zichtbaar in schilderijen en gebouwen. Op de middeleeuwse schilderijen waren de figuren immers plat, stijf en onbeweeglijk weergegeven. In de Renaissance kregen de schilderijen diepte en werd er met behulp van de accentuering van licht en donker een schaduw gecreëerd.

 

Daarnaast gingen veel kunstenaars experimenteren met een andere verf. Om het brokkelen en vervagen van fresco’s te voorkomen, werd er steeds meer gekozen voor het gebruik van olieverf. Dit was een verf dat heel langzaam droogde, zodat er een mogelijkheid was om maanden aan een project te werken en eventuele fouten tijdig te herstellen. Daarnaast bereikte het portret schilderen in de Renaissance een hoogtepunt. Dit was kenmerkend voor de ontwikkeling in deze tijd waarin het humanisme een belangrijke rol speelde.

 

 

De wedergeboorte na een periode van verval

 

De Renaissance wordt gezien als een periode van wedergeboorte na een zware periode in de middeleeuwen. De periode moest dienen als een wedergeboorte van verworvenheden uit de klassieke oudheid. De periode moest dienen als een nieuwe gouden eeuw, maar kon achteraf gezien worden als een verdere ontwikkeling van processen die reeds in de middeleeuwen waren ingezet.

 

Vooral de Italiaanse stad Florence wordt gezien als de eerste stad van de Renaissance. Deze stad maakte vanaf de veertiende eeuw een enorme culturele bloei door. Deze status werd echter overgenomen door Rome dat als stad van de paus een belangrijk cultureel centrum werd. Zowel kunstenaars als humanisten ontvingen veel opdrachten van de pausen en kardinalen. Rome werd onder invloed van het christelijk denken snel groter dan Florence.

 

Beeldhouwkunst in de Renaissance

 

De beeldhouwkunst kenmerkte zich meer door een antropocentrische- en realistische focus met de mens als middelpunt. Het groteske gaat overheersen. Dit is een beeld dat volledig aansluit op het humanisme, een belangrijk onderdeel van de Renaissance. Ook op dit vlak werd geëxperimenteerd met andere materialen en kregen de beelden een andere uitstraling door ze als op zichzelf staande objecten te vervaardigen.

 

De beelden waren voor het eerst vanaf alle kanten te bekijken en waren geen onderdeel meer van een muur of pilaar. Deze kunst werd het symbool van de onafhankelijkheid en individualiteit van de mens. Dit is exact in stijl van de beweging die de mensheid aan het maken was in de Renaissance periode.

 

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *